George Kambosos Jnr: ο αγωνιστικός παρτενέρ του Manny Pacquiao έφθασε το 18-0

Ο Γιώργος είναι Ελληνοαυστραλός και γεννήθηκε στο Σίδνεϊ στις 14 Ιουνίου του 1993, είναι σήμερα 26 ετών. 

Έδωσε τον πρώτο του αγώνα επαγγελματικής πυγμαχίας το 2013, πριν 6 χρόνια. Και νίκησε. Το ίδιο έκανε και σε όλους τους αγώνες που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, συνολικά 18 φορές.

Αγωνίζεται στην ελαφρά κατηγορία και έως τώρα είναι πρωταθλητής Αυστραλίας WBA PABA, WBA Ωκεανίας,IBF Pan Pacific και Νο 3 στην παγκόσμια κατάταξης. 

Πάρτε μια ιδέα για το τι σημαίνει ταχύτητα:

Όμως η μεγάλη του στιγμή δεν ήταν αυτό. 

Πριν ενάμισι χρόνο τον πλησίασε ο σπουδαίος προπονητής Freddie Roach και του ζήτησε να είναι αγωνιστικός παρτενέρ του Manny Pacquiao, του θρύλου της επαγγελματικής πυγμαχίας.  

Δεν χρειάστηκε να του το πουν δεύτερη φορά. Από τότε συμμετείχε σε τρία προπονητικά camps και αγωνίστηκε δύο φορές πριν από τον Manny, τελευταία φορά από τον αγώνα του με τον Adrien Broner στις 19 Ιανουαρίου του 2019.

Και εδώ η γνώμη του Freddie Roach προπονητή του Manny Pacquiao για τον Γιώργο
:

Το να κάνεις ουσιαστικά προετοιμασία με τον Pacquiao καταλήγει να είναι άδικο για τον αντίπαλό σου. 

Αποτέλεσμα; Δείτε το:

Αγωνίστηκε και στην Ελλάδα το περασμένο καλοκαίρι. Εδώ σε συνέντευξή του στα ελληνικά, πριν τον αγώνα του στο Γαλάτσι:

Εδώ στο Ολυμπιακό στάδιο του Γαλατσίου στις 7/6/2019:

Όπως είπε κι ο ίδιος, με 2-3 ακόμη νίκες, θα "χτυπήσει"τον παγκόσμιο τίτλο. Του το ευχόμαστε και τον περιμένουμε το 2021.

Τι σχέση έχει το "Spectre", το "Gardens of Galaxy", το "Blade Runner 2049" και το WWE με την Ελλάδα;

Στην αρχή μας έκανε εντύπωση η ελληνική σημαία στο δεξί μανίκι στο 2:41:

Μετά τα όσα είπε στην συνέντευξη:

Ε λοιπόν ναι! Ο David Michael Bautista είναι Έλληνας από την πλευρά της μητέρας του. Ο πατέρας του είναι από τις Φιλιππίνες.

Γεννήθηκε στις αρχές του 1969 στο Arlington της Βιρτζίνια. Η οικογένεια ήταν πολύ φτωχή. Το περιβάλλον που ζούσε δεν ήταν το καλύτερο. Μέχρι τα 9 του είχε δει μπροστά στα μάτια του τρείς δολοφονίες. Στα 13 του έκλεβε αυτοκίνητα. Από τα 17 του ζούσε μόνος του. Εργάστηκε σαν bouncer (ασφάλεια) σε νυχτερινό κέντρο. Η καριέρα του έληξε όταν έσπασε στο ξύλο δύο προστάτες, τον ένα πολύ βαριά. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση. Κατόπιν εργάστηκε σαν ναυαγοσώστης. Το κομβικό σημείο ήταν  η εμπλοκή του με το bodybuilding.

Μετά από δύο χρόνια προετοιμασία, το 2002 μπαίνει στον μαγικό κόσμο του WWE, της επαγγελματικής πάλης. Τα επόμενα χρόνια η η πορεία του είναι εξαιρετική. Το 2005 κατακτά το παγκόσμιο πρωτάθλημα βαρέων βαρών. Αγωνίζεται, με διαλείμματα, έως το 2015 κάνοντας μεγάλη καριέρα. Συνολικά κατέκτησε 2 φορές το πρωτάθλημα WWE, 4 φορές το παγκόσμιο, 2 φορές το παγκόσμιο στο ομαδικό, πολλούς τίτλους και βραβεία. 

Δείτε τον να εργάζεται:

Το 2012 αγωνίστηκε σε κανονικό αγώνα ΜΜΑ νικώντας με τεχνικό νοκ άουτ στον πρώτο γύρο.

Και μετά ήρθε το σινεμά. Αρχίζει καριέρα στην μεγάλη οθόνη. Με ύψος 1,93m, βάρος 120 κιλά, την φήμη που είχε, την αναγνωρισιμότητα και την εμφάνιση δεν ήταν δύσκολο να τα πάρει ρόλους. 

Για παράδειγμα εδώ που κάνει την "ιεροσυλία" να σπάσει στο ξύλο τον ίδιο τον James Bond στο Spectre του 2015:

Εδώ στο Gardians of Galaxy 2 του 2017:

Εδώ στο Blade Runner 2049 του 2017:

Στο αριστερό του μπράτσο έχει tatoo με την Φιλιππινέζικη και την ελληνική σημαία.

Tasos "Tosca" Petridis: ο "καλλιτέχνης" του ρινγκ

Ο Τάσος Πετρίδης γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1966 στην Μελβούρνη. 

Το Tosca είναι το "καλλιτεχνικό" του ψευδώνυμο. Ήταν τόσο καλός που έμοιαζε με την τελειότητα της γνωστής όπερας. 

Ο Τάσος ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής του Kickboxing.

Το 1992 κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο της WKA/ISKA στην κατηγορία βαρέων βαρών νικώντας τον Αμερικανό Mike Cole στην Μελβούρνη. 

Η αρχή του αγώνα:

Και το νόκ άουτ:

Το 1993 πήγε ακόμη καλύτερα νικώντας με απόφαση σε αγώνα 12 γύρων στο Κεμπέκ του Καναδά τον σπουδαίο Kickboxer Jean Yves Theriault. 

Δείτε τον αγώνα:

Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο K-2 Grand Prix. Αυτή η διοργάνωση ήταν η αντίστοιχη του K-1 αλλά για τα ελαφρά βαρέα κιλά. Σε αυτό νίκησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή Toshiyuki Atoyama στα προημιτελικά με απόφαση αλλά έχασε στα ημιτελικά από τον μεγάλο Thai boxer Changpuek Kiatsongrit.

Δείτε τον αγώνα:

Το 1995 αγωνίστηκε με τον μεγάλο Rob Kaman με όρους Muay Thai. Ενώ ήταν μπροστά στους πόντους χτύπησαν τα κεφάλια τους κατά λάθος. αποτέλεσμα ήταν ένα πολύ βαθύ σχίσιμο στο φρύδι του Kaman κάνοντάς τον να μην μπορεί να συνεχίσει. Έτσι ο αγώνας διακόπηκε. 

Δείτε τι έγινε:

Ο Τάσος όμως αγωνίστηκε και στην επαγγελματική πυγμαχία. Έπαιξε συνολικά 15 αγώνες. Νίκησε 9 φορές, τις 5 με νοκ άουτ, έχασε 5 φορές, τις 3 με νοκ άουτ και είχε και 1 ισοπαλία. Υπήρξε πρωταθλητής Αυστραλίας στην κατηγορία Cruiserweight και μάλιστα στον δεύτερο αγώνα του νίκησε τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή Iran Barkley.

Δοκίμασε και στο ΜΜΑ το 2004 και νίκησε τον Judoka Peter Jones με νοκ άουτ.

Αγωνίστηκε όμως και με τον πιο γνωστό σε μας και 8 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή, επίσης Έλληνα Stan Longinidis και μάλιστα νικηφόρα.

Ο αγώνας είναι πραγματικά old time kickboxing (άλλωστε φαίνεται και από το μαλλί):

Ο Τάσος ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα των μαχητικών τεχνών της Αυστραλίας, από τους καλύτερους ομογενείς που κατέκτησαν παγκόσμιους τίτλους. Είχε νικήσει αντιπάλους που τότε ήσαν πολύ μεγάλα ονόματα παγκόσμια. Δίκαια είχε το αγωνιστικό όνομα Tosca, ειδικά οι τεχνικές των χεριών του ήσαν εξαιρετικές. Το ότι δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός σε εμάς οφείλεται στην συγκυρία. Το K-1 και η μεγάλη διάδοση που έφερε στις μεγάλες κατηγορίες του Kickboxing τότε άρχιζε και ο Τάσος έπαιζε σε πιο χαμηλή κατηγορία βάρους. 

Οι Έλληνες που πηγαίνουν στο εξωτερικό δεν πηγαίνουν απλώς να επιβιώσουν, πηγαίνουν για να διαπρέψουν: μέρος 2ο και καλύτερο

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε πει ότι οι Έλληνες που πηγαίνουν στο εξωτερικό δεν πηγαίνουν απλώς να επιβιώσουν, πηγαίνουν για να διαπρέψουν.

Επιβεβαιωθήκαμε ξανά από την Μαριάννα Σαμπάνη: Χρυσή Πρωταθλήτρια Αυστραλίας!

Δείτε το άρθρο

Οι Έλληνες που μεταναστεύουν δεν πηγαίνουν απλώς να επιβιώσουν, πηγαίνουν να διαπρέψουν

Οι νέοι που φεύγουν από την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι απόλυτα ανταγωνιστικοί και αποφασισμένοι να πετύχουν.

Δυστυχώς άλλες χώρες θα ωφεληθούν από τις δεξιότητες που απέκτησαν στην Ελλάδα.

Η Μαριάννα Σαμπάνη είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις, πατήστε εδώ για να την δείτε.

Της ευχόμαστε να έχει μια λαμπρή καριέρα.

Κατερίνα Λουκοπούλου: η Sensei

Η Κατερίνα Λουκοπούλου είναι σπάνια περίπτωση. Διαβάζοντας το κείμενο θα συμβούν τρία πράγματα: κατ’ αρχήν θα εκπλαγείτε από την πορεία της, θα δείτε πως είναι να ζεις τρεις ζωές σε μία και θα αναρωτηθείτε τι ήταν αυτό που την βοήθησε να πετύχει αυτά που κατάφερε. 

Επιπλέον θα αναρωτηθείτε γιατί τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι γνωστοί και δεν αξιοποιούνται στην χώρα μας.

Πάρτε μια γεύση πριν προχωρήσουμε:

Η Κατερίνα κατάγεται από το χωριό Στόλος Κυνουρίας της Αρκαδίας, στην Κεντρική Πελοπόννησο. Μεγάλωσε στην Ελλάδα. Ο πατέρα της, Φώτης Λουκόπουλος ήταν αστυνομικός. Το επάγγελμα του πατέρα της την επηρέασε. Τα πρώτα παιχνίδια της ήταν ξύλινοι στρατιωτάκια. Όπως λέει και η ίδια ποτέ δεν είχε κούκλες. Όλα αυτά έκαναν στα μάτια της τα στρατιωτικά θέματα οικεία. Στο σχολείο απαγγέλλει τις ιστορίες του Ομήρου που την συναρπάζουν ενώ την εμπνέουν ιστορικά και φιλοσοφικά βιβλία. Από μικρή ήθελε να είναι δυνατή σαν τις γυναίκες της αρχαίας Σπάρτης.

Στην Αμερική έχουν συγγενείς και αρχίζουν τα ταξίδια. Ο αδελφός της μητέρας της ζεί στην Γιούτα. Το 1967, στα 15 της, οι γονείς της αποφασίζουν να μείνει στην Αμερική, για μεγαλύτερη ασφάλεια λόγω της δικτατορίας στην Ελλάδα. Μένει για λίγο στο New Jersey και μετά στην Νέα Υόρκη.

Δεν γνωρίζει την γλώσσα, δεν έχει κάποια ειδίκευση και ουσιαστικά είναι λαθραία. Και κάτι ακόμη, είναι μόνη της. Για να επιβιώσει δουλεύει σε καθαρισμούς κτιρίων, πλύσιμο πιάτων σε εστιατόρια, σαν σερβιτόρα και σε άλλες παρόμοιες δουλειές. Πρέπει παράλληλα να μπορεί να προστατεύει και τον εαυτό της από κάθε είδους παρενοχλήσεις. Τότε ακούει για πρώτη φορά για το Karate. Επιλέγει την σχολή του Χαβανέζου Sensei Zenko Heshiki. Ο Δάσκαλός του ήταν ο Ansei Ueshiro και των δύο ο Sensei ήταν ο Nagamine Shoshin, μια πολύ δυνατή γενεαλογία. 

 Η σχολή έχει σπαρτιατική νοοτροπία και επιπλέον δεν δέχεται γυναίκες. Μόνο μία υπήρχε, ήταν παντρεμένη και επιτρεπόταν να εκπαιδεύεται μόνο όταν ο σύζυγός της προπονούταν μαζί της. Μετά από δύο μήνες και αφού πήγαινε εκεί κάθε απόγευμα περιμένοντας να της επιτρέψουν να προπονηθεί, τελικά γίνεται δεκτή χάρη στην επιμονή της. Ο  Sensei Heshiki της λέει ότι αν επιβιώσει σε ένα μάθημα, θα μπορεί να ασκείται χωρίς να πληρώνει. Μαντέψτε!

Όμως οι γυναίκες γενικά εκεί δεν χαίρουν εκτίμησης. Οι προχωρημένοι άνδρες μαθητές φθάνουν στο σημείο να κάνουν μυστικά προπονήσεις χωρίς να την ενημερώνουν για τις ώρες! 

Πέρα από αυτά, ο εκπαιδευτής και το μάθημα είναι εξαιρετικά. Το στυλ που δίδασκαν ήταν το Matsubayashi Shorin Ryu, από τα παλιά παραδοσιακά στυλ της Okinawa.  Η ένταση της προπόνησης συχνά την οδηγεί στα όρια της λιποθυμίας. Κάθε τεχνική αλλάζει μόνο αφού έχουν συμπληρωθεί 1000 επαναλήψεις. Υπάρχουν τρεις επιλογές: εκτελέστε τις τεχνικές, λιποθυμήστε ή εγκαταλείψτε.

Το ισχυρό Ελληνικό πολιτιστικό υπόβαθρο την στηρίζει. Παράλληλα με το Karate ασκείται και στον καθιστικό διαλογισμό, το Zen. Μην ξεχνάτε, η σχολή είναι άκρως παραδοσιακή.

Σε έναν αγώνα επίδειξης με αντίπαλο το νούμερο ένα της σχολής, έναν Ιταλό, τον σαρώνει ρίχνοντας τον θεαματικά στο έδαφος, και δημιουργεί έναν ορκισμένο εχθρό. Ο Ιταλός θέλει το αίμα του πίσω και ένα βράδυ που η Κατερίνα ετοιμάζεται να φύγει τελευταία, μαζεύει μερικούς φίλους του και της επιτίθενται. Η συμπλοκή εξελίσσεται σε αγώνα επιβίωσης, αυτός και οι φίλοι του χτυπιούνται άσχημα και η Κατερίνα καταλήγει στο νοσοκομείο.

Η έξοδος της Κατερίνας από το νοσοκομείο συμπίπτει με την  αναχώρηση του Sensei Heshiki για την Χαβάη. Η Ελληνίδα γίνεται εκπαιδεύτρια στην σχολή. Η εκπαίδευσή της με τον Heshiki είχε συμπληρώσει 11 χρόνια.

Το 1979 συμμετέχει σε αγώνες. Κερδίζει το πρωτάθλημα της Νέας Υόρκης. Την επιλέγουν για την εθνική ομάδα των ΗΠΑ. Γρήγορα συνειδητοποιεί ότι για να γίνει η καλύτερη πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο. Μελετά τον τρόπο προπόνησης άλλων Ολυμπιακών αθλημάτων, πάλης, πυγμαχίας, στίβου και εντοπίζει ένα κοινό σημείο, την προπόνηση με βάρη. Σήμερα αυτό το λέμε strength and conditioning. Μιλάμε για 39 χρόνια πριν! Τα εντάσσει στην προπόνησή της μαζί με προπόνηση στίβου και τα αποτελέσματα δείχνουν αν σκέφτηκε σωστά. Στην ομάδα των Kata παρέμεινε 7 χρόνια, στην ομάδα του Kumite για 6 χρόνια. Αγωνίζεται στις ελαφρές κατηγορίες και την ανοικτή κατηγορία βάρους. Μέχρι το 1985 κατακτά το All American Award 12 φορές και το All Around Award 3 φορές.

Εκτός από όλα αυτά δουλεύει την ημέρα και παρακολουθεί βραδινό λύκειο στο Louis D. Brandeis. Παίρνει πτυχίο στην ανθρωπολογία και Master of Arts στην Δικαστική Ψυχολογία ανηλίκων από το John Jay College of Criminal Justice.

Η πρώτη της επίσημη δουλειά είναι ως Εμπιστευτικός Ερευνητής του Γενικού Επιθεωρητή Διατήρησης και Ανάπτυξης Στέγασης της Νέας Υόρκης. Ασχολείται με  όσους εισπράττουν παράνομα ενοίκια, αλλά τα καθήκοντά της την οδηγούν στο να αντιμετωπίζει και άτομα που σχετίζονται και με τον τομέα των ναρκωτικών και της πορνείας. Ενώ ετοιμάζεται για να συμμετάσχει σε αγώνες στην Okinawa δίνει συνέντευξη στην New York Post στην οποία αναφέρεται στην έλλειψη βοήθειας της Αμερικάνικης κυβέρνησης στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, την αδιαφορία της απέναντι στους φτωχούς και τον «υποτιθέμενο εχθρό» την Ρωσία. Όλα αυτά δεν αρέσουν στους προϊσταμένους της και απολύεται από ερευνήτρια.

Στα χρόνια της εθνικής ομάδας ταξίδευε συχνά στην Okinawa στην νεκρή αγωνιστική περίοδο. Τον Δεκέμβριο του 1982 μένει για πρώτη φορά έναν ολόκληρο μήνα. Για να καταλάβουμε για τι φυσική κατάσταση μιλάμε, έτρεξε στον Μαραθώνιο της Naha και τερμάτισε στον προβλεπόμενο χρόνο!

Τον Αύγουστο του 1985, αμέσως μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου και αφού ολοκληρώνει την αγωνιστική της καριέρα, αποφασίζει να μείνει εκεί για 1 χρόνο. Έμεινε 15.

Πηγαίνει να εκπαιδευτεί με τον Nagamine sensei χωρίς καμία συστατική επιστολή. Οι συστάσεις στην Ιαπωνία έχουν μεγάλη σημασία και ανοίγουν πόρτες. Εμφανίζεται και ελπίζει για το καλύτερο. Εκπαιδεύεται με τους καλύτερους. Για να επιβιώσει ακολουθεί την παλιά σκληρή μέθοδο. Καθαρίζει σπίτια, πλένει πιάτα και άλλες παρόμοιες δουλειές. Αρχίζει να διδάσκει αγγλικά, μαζεύει κάποια χρήματα καταφέρνει και μετακομίζει σε δικό της διαμέρισμα.  

Στην Naha ανακαλύπτει ότι υπάρχει στρατόπεδο Αμερικανών πεζοναυτών. Τους προτείνει να τους κάνει μαθήματα αυτοάμυνας. Το δέχονται και βρίσκεται να ξυπνά κάθε μέρα στις 3 π.μ. για να είναι στην ώρα της. Αν και το ασθενέστερο φύλλο δεν δυσκολεύεται να τους δείξει την αποτελεσματικότητα των τεχνικών της. 

Δείτε την και θαυμάστε ακρίβεια και καθαρή δυνατή κίνηση:

Διδάσκει από το 1991 έως το 1994. «Πάντα δούλευα σε εξωτερικό χώρο, αν ο καιρός ήταν κακός τόσο το καλύτερο»! Δίδαξε και στο Texas Central College για πέντε χρόνια.

Τα χρόνια αυτά συμμετέχει σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και εκδηλώσεις πολεμικών τεχνών τόσο της κυβέρνησης όσο και του Αμερικανικού Στρατού.

Και φθάνουμε το 1997, στις 21 Αυγούστου. Τότε αρχίζει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Okinawa Karate & Kobudo στο ολοκαίνουργο Okinawa Kenritsu Budokan. Συμμετέχουν 1645 αθλητές από 49 χώρες. Συμμετέχει και μία Ελληνίδα, η μοναδική συμμετοχή της χώρας μας. 

Στις 24 Αυγούστου η Κατερίνα Λουκοπούλου κατακτά το χρυσό μετάλλιο στις γυναίκες στην κατηγορία του Bo των Kobudo Kata.

Όμως στις σχολές που εκπαιδευόταν με τους υψηλόβαθμους Masters, συνέρρεαν μαθητές από όλο τον κόσμο, είτε επαγγελματίες είτε ερασιτέχνες, σίγουρα πάντως αφοσιωμένοι στην τέχνη. Με τον τρόπο αυτό έγινε γνωστή και είχε προσκλήσεις να διδάξει σε πολλές χώρες. Μέχρι σήμερα έχει διδάξει και παρουσιάσει την τέχνη της σε 47 χώρες. Μεταξύ αυτών οι Ρωσία, Ουκρανία, Σουηδία, χώρες της Καραϊβικής, Ινδία, Αυστραλία, Κουβέιτ, Ζιμπάμπουε, Γερμανία και φυσικά ΗΠΑ, Οκινάουα και Ελλάδα.

Δεν τελειώσαμε, έχει κι άλλο!

Στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, στο γκέτο, η Κατερίνα λειτουργεί ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο, το Bubishi Karate Do Organization. Σε αυτό δεν υπήρχαν τέλη μέλους. Πλήρωναν μόνο τέλη διδασκαλίας. Το επίπεδο ήταν σχολείου Β+. Σε αυτό εκτός από διδασκαλία Karate, με την μέθοδο της Οκινάουας, υπήρχαν και μαθήματα ζωγραφικής, χοροί, μια φορά τον μήνα εκδρομή, υπαίθριες προπονήσεις, πρόγραμμα φροντίδας για μετά το σχολείο και βοήθεια στα μαθήματα. Επίσης κάθε μέρα σερβιριζόταν ένα ζεστό γεύμα βιολογικού φαγητού. Τα παιδιά που πέρασαν από εκεί αύξησαν πολύ την αυτοεκτίμησή τους, πολλοί πήγαν σε κολλέγια και κέρδισαν υποτροφίες! Το σχολείο αυτό λειτούργησε για 28 χρόνια!

Η Κατερίνα με Διδακτορικό πλέον στην Εγκληματολογία, είναι εκπαιδεύτρια στην Ελληνική Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων στην αυτοάμυνα, δικαστική ψυχολόγος σε ανηλίκους και παράλληλα προωθεί την τέχνη της σε όλο τον κόσμο, δημιουργώντας πυρήνες εξάσκησης και συνδέοντάς τους με το αρχηγείο στην Ιαπωνία.

Μιλά Ελληνικά, Αγγλικά, Ιαπωνικά και Ισπανικά.

Οι τίτλοι της είναι:

·         Matsubayashi Shorin Ryu 8^ο Dan

·         Ryu Kyu Kobudo 6^ο Dan

·         Jundokan Goju Ryu 5^ο Dan

·         Taiho Jitsu 5^ο  Dan

·    Kobayashi Shorin Ryu 8^ο Dan τιμητικό τίτλο από την Okinawa για την συμβολή της στο σύστημα

Η Κατερίνα Λουκοπούλου είναι μια μοναδική περίπτωση. Ότι κατάφερε το κατέκτησε με σκληρή δουλειά, αφοσίωση και ατέλειωτη προσπάθεια. Με ότι ασχολήθηκε το έφθασε στο τέρμα. Πίσω από αυτή την πορεία διακρίνουμε τις Αρχές, αυτές που πήρε από την Ελληνική παιδεία από την οικογένειά της και τους Δασκάλους της στην πολεμική τέχνη. Και όπως έδειξαν τα αποτελέσματα, με τέτοιο υπόβαθρο τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.

Το προφίλ της στο Facebook και στο LinkedIn είναι Katherine Loukopoulos.

 

Το "Pankration" έφθασε και στην Κορέα

Το βιβλίο μου "Pankration in Ancient Greece" κυκλοφορεί πλέον στις περισσότερες χώρες του κόσμου. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι έφθασε και στην Νότια Κορέα όπως μπορείτε να δείτε πατώντας στον σύνδεσμο.

Πέρα από την προσωπική ικανοποίηση, αυτό πιστοποιεί ότι ο κόσμος ζητά να μάθει περισσότερα για την Ελλάδα και τον Πολιτισμό της, συνειδητοποιώντας, ίσως, ότι σε ένα κόσμο εκτός ισορροπίας η ελπίδα μπορεί να υπάρξει μόνο αν ανατρέξουμε στις Αρχές.