Semmy Schilt: ένα πολύ ψηλό παιδί από το Ρότερνταμ με τα παγκόσμια

Ο 46 χρονος σήμερα Semmy είχε και τους δύο γονείς του να ασκούνται στο Karate. Έτσι η εμπλοκή του από την ηλικία των 8 ετών με το Kyokushin Kaikan ήταν αναμενόμενη. Στα 12 μεταπήδησε σε μια άλλη παραλλαγή του Kyokushin, το Ashihara Kaikan. Πήρε την μαύρη ζώνη στα 12. 

Σπούδασε μηχανικός και άρχισε να δουλεύει σε ένα γραφείο. Οι άνθρωποι εκεί έδειχναν κατανόηση στην αγάπη του για το στυλ και την φιλοδοξία του να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής και τον διευκόλυναν. Όμως ο Semmy άρχισε να μια ανοδική πορεία που δεν μπορούσε πλέον να του αρκέσει ο ελεύθερος χρόνος ενός μηχανολόγου σχεδιαστή. Εγκαταλείπει την δουλειά και πηγαίνει στην εταιρεία μεταφορών του πατέρα του που έδειχνε "περισσότερη κατανόηση". 

Από το 1993, το πολύ ψηλό παιδί από το Ρότερνταμ (2,12 m, άνοιγμα χεριών 2,24 m, 130 κιλά), γεύεται τα μετάλλια και την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα Ολλανδίας, στην οργάνωση Kyokushin Budokai του σπουδαίου Jon Bluming. Το ίδιο συμβαίνει και το 1994 και το 1995. Ο Bluming όμως είναι από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους εκπαιδευτές και πρωτοπόρος αυτού που αργότερα εξελίχθηκε στο γνωστό σήμερα ως ΜΜΑ. 

Έτσι ο Semmy "το έχει τρίπορτο". Pancrase (ΜΜΑ), Kick boxing και Kyokushin. 

Οι πρώτες επιτυχίες έρχονται από το Kudo.

Αγωνίζεται στην Ιαπωνία, στην Ευρώπη και γενικά παντού. Αγωνίστηκε στις μεγαλύτερες διοργανώσεις ΜΜΑ όπως τις GLORY, UFC, PRIDE και στο Kickboxing στην μεγαλύτερη τότε, το K-1. Αντίπαλοί του οι καλύτεροι: Pete Wiliams, Josh Barnett, Fedor Emilianenko, Antonio Rodrigo Nogueira.

Στο kickboxing αντιμετώπισε μεταξύ των άλλων τους: Ray Sefo, Remy Bonjasky, Claude Feitosa, Ernesto Hoost, Jerome Lebanner, Peter Aerts, ον πανύψηλο Κορεάτη Hong Man Choi, τον Badr Hari, Rico Verhoeven, Gokhan Saki.

Εδώ με τον μεγάλο Ernesto Hoost:

Και με τον Badr Hari: (προσέξτε το τελικό ψηλό λάκτισμα):

Και με τον Jerome LeBanner:

Στο ΜΜΑ με τον Fedor Emilianenko:

Και με τον Antonio Rodrigo Nogueira:

Και στο Transporter 3 με τον Jason Statham:

Και το Amsterdam Heavy (με την "ευγενική συνεισφορά του Alistair Overeem):

Αποτέλεσμα:

Στο Kickboxing:

2005, 2006, 2007, 2009 παγκόσμιος πρωταθλητής στο Κ-1

1996, 1997 παγκόσμιος πρωταθλητής στο Kudo Juku Hokutoki

1995, 1996 πρωταθλητής Ευρώπης στο Kyokushin Butokai

1993, 1994, 1995 πρωταθλητής Ολλανδίας στο Kyokushin Butokai

Το 2008 ψηφίστηκε σαν μαχητής της χρονιάς από το περιοδικό Black Belt

Το 2013 μπήκε επίσημα στην λίστα του Ολλανδικού Hall of Fame για τις πολεμικές τέχνες

Το 2011 έπαιξε έναν μικρό ρόλο στο Transporter 3 και το Amsterdam Heavy.

Αποσύρθηκε το 2013 όταν ανακαλύφθηκε ότι είχε κάποια καρδιακή πάθηση.

Οι τίτλοι του:

6ο Dan στο Ashihara Kaikan, 

9ο Dan στο Kyokushin Butokai 

μαύρη ζώνη στο Kudo Daido Juku

Ο Semmy αξίζει την προσοχή και τον θαυμασμό μας για δύο λόγους: 

Ο πρώτος για τον τεράστιο αριθμό των επιτυχιών του. 

Ο δεύτερος γιατί είναι ίσως ο μοναδικός στον κόσμο τέτοιων διαστάσεων μαχητής που είχε τόσο καλή τεχνική. Μπορούσε παρά το ύψος και το βάρος του (130 κιλά) να κινείται γρήγορα, και μπορεί να χρησιμοποιεί τα πόδια του με τόσο τεχνικά, ακόμα και να λακτίζει στο κεφάλι και να τελειώνει αγώνες με τον τρόπο αυτό, πράγμα αδιανόητο. Επιπλέον να μπορεί να παλεύει σε όρθια στάση αλλά και στο έδαφος και να έχει νίκες στο ΜΜΑ, απέναντι σε πιο μικρόσωμους και πολύ επικίνδυνους αντιπάλους.

Ο Semmy είναι, ίσως, πολύ πιο κοντά από κάθε άλλον, στην περιγραφή του ολοκληρωμένου μαχητή. 

Για την ιστορία δείτε τα στατιστικά του:

Στο Kick boxing:

50 αγώνες, 

43 νίκες, 

20 νοκ άουτ

6 ήττες

2 νοκάουτ

1 ισοπαλία

Στο ΜΜΑ:

41 αγώνες,

26 νίκες,

14 νοκ άουτ,

10 με υποταγή,

2 με απόφαση,

14 ήττες,

2 με νοκ άουτ,

6 με υποταγή, 

6 με απόφαση,

1 ισοπαλία

Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Kyokushin για το 2019

Και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Kyokushin που έγινε στις 13-14 Απριλίου, πριν μια εβδομάδα. Είναι σχεδόν ολόκληρο. 

Προσοχή έχει διάρκεια 9 ώρες και 43 λεπτά! 

Καλή δύναμη!

Kakato geri ή Naeryo chagi ή Axe kick ή ο χάρος ήλθε από ψηλά

Το Kakato geri του Karate είναι το Naeryo chagi του Taekwondo. Είναι λάκτισμα με την φτέρνα από πάνω προς τα κάτω. Είναι δύσκολο λάκτισμα, με μεγάλη κίνηση που το κάνει να φαίνεται στη διαδρομή του. Απαιτεί καλά ανοίγματα και μεγάλη σιγουριά αφού τα πόδια ανοίγουν τελείως και είμαστε εκτεθειμένοι. Αν δεν εξασφαλίσουμε το κατάλληλο timing, είμαστε ευάλωτοι σε εύκολη αντεπίθεση του αντιπάλου. Χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για κτύπημα στο κεφάλι. Για εφαρμογή σε συνθήκες μάχης δρόμου χρειάζεται επιπλέον προσοχή στην επιφάνεια που πατάμε, να έχουμε παπούτσια με λάστιχο στο πέλμα, φαρδύ παντελόνι και να είμαστε σχετικά ζεστοί για να μην έχουμε τραυματισμό στον δικέφαλο. 

Στο αγωνιστικό Taekwondo γίνεται συνήθως με το πέλμα για να κερδίσει ο αθλητής ταχύτητα και μερικά εκατοστά παραπάνω απόσταση. Φυσικά με τον τρόπο αυτό δεν είναι κτύπημα αλλά "χάδι".

Στο βίντεο που ακολουθεί υπάρχει μια καλή παρουσίαση του Naeryo chagi από αθλητές του Taekwondo. Παρατηρείστε ότι μαζεύουν το πόδι και το απλώνουν όταν αυτό φθάσει στο μέγιστο ύψος. Ο σκοπός τους είναι ένα άγγιγμα στο κεφάλι για μερικούς πόντους, όχι ένα δυνατό κτύπημα.  Το δίπλωμα του γόνατου επιτρέπει στο πόδι να σηκωθεί πιο γρήγορα χωρίς να "φαίνεται". Αυτός που μιλά στην αρχή είναι ένα μεγάλο όνομα του Taekwondo ο Grand Master Kang Shin Chul 9ο Dan και εκπληκτικός τεχνίτης.

Δείτε τώρα πως εκτελείται η ίδια τεχνική στο Kyokushin Karate, που θέλουμε το πόδι να κτυπήσει κανονικά. Παρατηρείστε ότι προβάλει η φτέρνα και ακολουθεί το βάρος του σώματος για να ενισχύσει την ισχύ του λακτίσματος. Το δείχνει ο Grand Master Bertrand Kron 6ο Dan.

Δείτε τώρα τον Andy Hug να μας "εξηγεί" πως ακριβώς το γίνεται η τεχνική. Ήταν η αγαπημένη του τεχνική και κατάφερε άν και μεγάλη κίνηση να την κάνει ιδιαίτερα αποτελεσματική.

Ποιό από τα Δυνατά στυλ Karate είναι το πιο δυνατό;

Το Kyokushin Karate χαρακτηρίζεται ως "το πιο δυνατό Karate". Από το αρχικό Kyokushin του Masutatsu Oyama προέκυψαν αρκετές παραλλαγές. Από τις πιο δυνατές είναι το Seidokaikan Karate και το Oyama Karate, το στυλ που ανάπτυξε ο Shigeru Oyama που έζησε και δίδαξε το στυλ στις ΗΠΑ.  

Το 1999 αποφάσισαν να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Στις 5 Μαΐου του 1999 οργανώθηκε μια συνάντηση με την παρουσία των αρχηγών των στυλ αυτών και την συμμετοχή των καλύτερων μαχητών τους. Θα αγωνίζονταν με  κανονισμούς Kick boxing - για τον λόγο αυτό βλέπετε και τα γάντια και τα χτυπήματα στο κεφάλι - και κανονισμούς παραδοσιακού Kyokushin. 

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε τους καλύτερους αγώνες. Τελικός νικητής; Μα ο Nicholas Pettas του κλασικού Kyokushin.

Δείτε τον:

Το τεστ των 100 Kumite του Kyokushin

Ο ιδρυτής του Kyokushin Masutatsu Oyama ήταν ένας σκληρός τύπος. Θέλοντας να δημιουργήσει μια μέθοδο αυτοάμυνας δημιούργησε το στυλ του όπου επιτρέπεται η πλήρης επαφή με λακτίσματα σε όλο το σώμα και με τα χέρια στον κορμό, όχι όμως στο κεφάλι. Τα μόνα προστατευτικά που επιτρέπονται είναι μια μασέλα για τα δόντια και σπασουάρ για τα γεννητικά. Η άποψη του στυλ αποτυπώνεται στα λόγια του Oyama: «Η καρδιά του Kyokushin είναι η πραγματική μάχη. Δεν μπορεί να υπάρξει απόδειξη χωρίς πραγματικές μάχες. Χωρίς απόδειξη δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει σεβασμός».

Στην αναζήτησή του για την δημιουργία των Αρχών του συστήματος, έψαχνε για μια υπέρτατη προσπάθεια που θα συνδύαζε όλα τα στοιχεία που ήθελε να αναδείξει το Kyokushin και η οποία θα οδηγούσε στον τίτλο του εκπαιδευτή.

Και την βρήκε.

Στα μέσα του 19^ου αιώνα ζούσε ένας μεγάλος εκπαιδευτής του σπαθιού. Ήταν ο Yamakaaka ή Yamaoka Tesshu, ο οποίος ήταν και ιδρυτής της σχολής Hokushin Itto Ryu. Αυτός λέγεται ότι είχε ολοκληρώσει μια σειρά από 100 μονομαχίες, στις οποίες και νίκησε χρησιμοποιώντας το shinai, το σπαθί από μπαμπού που χρησιμοποιεί το Kendo.

Την εποχή του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε ένας άλλος μαχητής που ενέπνευσε τον Oyama, ο Masahiko Kimura. Ο Kimura ήταν Judoka, 12 χρόνια πρωταθλητής Ιαπωνίας και όπως έλεγε ο Oyama ήταν ο μόνος άνθρωπος που γνώριζε να εκπαιδεύτηκε πιο σκληρά από τον ίδιο. Αυτός είχε αγωνιστεί εναντίον 100 αντιπάλων σε δύο συνεχείς ημέρες και τους νίκησε όλους.

Αυτό ήταν! Όμως σαν πραγματικός ηγέτης ο Oyama αποφάσισε να δοκιμάσει πρώτα ο ίδιος τις ικανότητές του. Μάζεψε τους καλύτερους μαθητές του και αγωνίστηκε 100 φορές. Τους νίκησε όλους. Κανείς δεν αμφισβήτησε την ικανότητα και την αποφασιστικότητά του, αν και τραυματίστηκε σοβαρά στην διαδικασία.  

Έτσι εφάρμοζε το τεστ των 100 Kumite για όσους επρόκειτο να εξεταστούν για το 4^ο ή το 5^ο Dan.

Δείτε το τεστ του Νο 20 Judd Reid. Ο προπονητής του με την μαύρη μπλούζα και το μουστάκι, αριστερά στην οθόνη, που τον βλέπουμε να τον φροντίζει και να του δίνει οδηγίες,  είναι ο Έλληνας Nicholas Pettas, μεγάλο όνομα του στυλ στην Ιαπωνία

Όμως σύντομα είδε ότι δεν ήσαν όλοι διατεθειμένοι να περάσουν αυτό το μαρτύριο για να πάρουν τα υψηλά Dan. Τους έλειπε η αποφασιστικότητα. Έτσι το τεστ αυτό κατέληξε να είναι προαιρετικό και ίσχυε μόνο για όσους ήθελαν να κάνουν τα πράγματα με τον «σωστό» τρόπο.

Αρχικά οι αγώνες θα μπορούσαν να ολοκληρωθούν σε δύο συνεχείς μέρες, αλλά μετά το 1967 ο Oyama αποφάσισε να γίνονται όλοι την ίδια μέρα.

Τώρα οι κανόνες του: Η διάρκεια των μονομαχιών ήταν από 1:30 – 2:00 λεπτά. Άρα μιλάμε για συνολικό χρόνο που θα μπορούσε να φθάσει και τα 200 λεπτά, περίπου τρεισήμισι ώρες μάχης, κάτι  που δεν υπάρχει σε κανένα αγώνισμα επαφής στον κόσμο. Για να περάσει ο εξεταζόμενος έπρεπε να νικήσει τους περισσότερους αγώνες, δηλαδή τουλάχιστον 51. Αν έπεφτε κάτω θα έπρεπε να σηκωθεί το αργότερο σε 5 δευτερόλεπτα, αλλιώς έχανε τον αγώνα. Το διάλειμμα μεταξύ των αγώνων ήταν 1 λεπτό. Αν ο αριθμός των αντιπάλων δεν επαρκούσε, τότε κάποιοι μπορούσαν να αγωνιστούν περισσότερες φορές. 

 Δείτε πως το περιγράφει ο Kenji Yamaki, Νο 13 στην λίστα:

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι για κάποιους η εξέταση θα έπρεπε να γίνεται στην γνώση της τεχνικής και όχι στις ικανότητες στον αγώνα, κάτι που μπορεί να δοκιμαστεί και σε ένα τουρνουά.

Εδώ ο Hajime Kazumi, Νο 16:

Ας δούμε ποιοι είναι αυτοί που πέρασαν το τεστ. Να σημειώσουμε πριν αρχίσετε το διάβασμα, ότι ο Νο 4, ο Shigeru Oyama αγωνίστηκε συνολικά σε 120 αγώνες σε δύο μέρες, ο Νο 7 ο Howard Collins ήταν αυτός που έκανε το τεστ σε μία μέρα. Όμως το εντυπωσιακό είναι το Νο 17, η Naomi Ali, η μοναδική γυναίκα που ολοκλήρωσε τα 100 Kumite!

1.      Masutatsu Oyama             Japan

2.      Steve Arneil                      UK/South Africa (21 Μαΐου 1965)

3.      Tadashi Nakamura            Japan (15 Οκτωβρίου 1965)

4.      Shigeru Oyama                 Japan (17 Σεπτεμβρίου 1966)

5.      Loek Hollander                The Netherlands (5 Αυγούστου 1967)

6.      John Jarvis                        New Zealand (1967)

7.      Howard Collins                United Kingdom (1 Δεκεμβρίου 1972)

8.      Miyuki Miura                   Japan (13 Απριλίου 1973)

9.      Shokei Matsui                  Japan (18 Απριλίου 1986)

10.  Ademir da Costa               Brazil (25 Απριλίου 1987)

11.  Keiji Sampei                     Japan (24 Φεβρουαρίου 1990)

12.  Akira Masuda                   Japan (19 Μαΐου  1991)

13.  Kenji Yamaki                    Japan (22 Μαρτίου 1995)

14.  Marius Schoeman             South Africa (23 Μαρτίου 1996)

15.  Francisco Filho                 Brazil, (22 Μαρτίου 1995)

16.  Hajime Kazumi                 Japan (13 Μαρτίου 1999)

17.  Naomi Ali                         Australia (4 Ιουλίου 2004)

18.  Arthur Hovhannisyan       (26 Μαρτίου 2009)

19.  Emmanuel Beaufils,         Argentina 8 Σεπτεμβρίου 2011)

20.  Judd Reid                          Australia 22 Οκτωβρίου 2011) 

21.  Tariel Nikoleishvili           Russia (26 Απριλίου  2014) 

22.  Abdullah Tarsha,               Saudi Arabia (2 Ιουνίου 2016)

23.  Takuma Kouketsu            Japan (26 Νοεμβρίου 2017)

24.  Daniel Sanchez                Spain (2018)

Ο Oyama ήταν πραγματικός ηγέτης, αυτό που απαιτούσε από τους άλλους το εφάρμοζε πρώτα στον εαυτό του. Εδώ όμως θα πρέπει να σημειώσουμε μια λεπτομέρεια: ότι ο ίδιος έκανε 3 φορές το τεστ, σε 3 συνεχόμενες μέρες αντιμετωπίζοντας δηλαδή συνολικά 300 αντιπάλους, νικώντας τους όλους!

Σε αυτή την εκκλησία δεν πάμε ακριβώς για προσευχή

Στην οδό Victor Hugo, στην περιοχή Nonancourt, περίπου 90 χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού υπάρχει ένας παλιός Προτεσταντικός ναός.

Χτυπήστε την πόρτα. Ο "ιερέας" που θα σας ανοίξει είναι λίγο διαφορετικός από ότι θα περιμένατε. Μπαίνοντας στον ναό θα δείτε ακριβώς αυτό:

Πρίν 30 χρόνια στον χώρο που είδατε, ο Endgar Delaunay (2ο Dan) άνοιξε μια σχολή Kyokushinkai.

Σήμερα ο βασικός εκπαιδευτής είναι ο Baptiste Delaunay (4o Dan), γιος του Endgar. Ο Baptiste άρχισε να μαθαίνει Karate από τα 6 του. Σήμερα είναι ένας από τους καλύτερους μαχητές της Γαλλίας, με 6 εθνικά πρωταθλήματα και συμμετοχή 9 φορές στο πρωτάθλημα Ευρώπης, 1 φορά στο Παγκόσμιο και 5 χρόνια μέλος της Γαλλικής Εθνικής ομάδας.

Για να γυρίσουμε πάλι στο ναό, έχει χώρο 120 τετραγωνικά, τέλειο περιβάλλον, μαθήματα 365 μέρες τον χρόνο και περισσότερους από 140 μαθητές όλων των ηλικιών. Θεωρείται η πιο χαρακτηριστική σχολή στην Γαλλία. Όμως δεν μένει μόνο στην εμφάνιση, βγάζει και μαχητές με επιτυχίες σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

Η ιστοσελίδα της σχολής είναι εκτός από πολύ όμορφη και με όλες τις πληροφορίες.

Δείτε και ένα βίντεο από την καθημερινότητα της "λειτουργίας":

Moo Duk Kwan vs Kyokushin: πόλεμος!

Αυτό δεν θα το έχετε δει: αγώνες πλήρους επαφής μεταξύ Moo Duk Kwan και Kyokushin. 

Οι αγώνες έγιναν στις 11 Μαρτίου του 2004 στις Φιλιππίνες στο 12ο National Open Black Belt Battle of Champions

Αν σας θυμίζει το Kudo έχετε δίκιο αλλά εδώ δεν υπάρχουν κράνη και δεν χτυπάνε με χέρι στο κεφάλι.

   

Όπως βλέπετε στην Ασία γίνονται πράγματα που είναι εντελώς άγνωστα εδώ.

Nobuaki Kakuda: ο «δοκιμαστής» του K-1

Ο Kakuda είναι σαν πρόσωπο πολύ γνωστός. Ήταν ο διαιτητής των αγώνων K-1 της καλής εποχής. Διαιτήτευσε όλα τα μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου Kickboxing. Ήταν καλός γνώστης της δουλειάς, έμπειρος και ιδιαίτερα εκφραστικός, ήταν ο άνθρωπος που βοήθησε την οργάνωση K-1 μέσα από το ρινγκ να αποκτήσει το μεγάλο όνομα που έφθασε να έχει. Για πολλούς ήταν το «πρόσωπο» του K-1 μπροστά από την κάμερες. Όμως όπως σε όλα τα πράγματα που φαίνονται απλά και αβίαστα, δεν είναι ακριβώς έτσι. Άς δούμε στην περίπτωση Kakuda την εξήγηση.

Εδώ μπορείτε να δείτε πως απέκτησε την εμπειρία του:

Γεννημένος το 1961, άρχισε το Karate σε μικρή ηλικία. Το στυλ του ήταν το Seidokaikan. Στα 21 του, το 1982, εμφανίζεται στους αγώνες. Αγωνίστηκε για 17 χρόνια. Μόλις τέλειωσε το Πανεπιστήμιο άνοιξε μια σχολή Karate στο Kobe. Σε δύο χρόνια την έκλεισε. Μετά από αυτό έκανε διάφορες δουλειές για να ζήσει. Έπλενε πιάτα σε εστιατόρια, βοηθός σεφ, και οικοδόμος. Στα 28 του δούλεψε σαν bouncer σε δημόσιο λουτρό αλλά έφυγε όταν άνοιξε «δουλειές» με την Yakuza, συγκεκριμένα με τα μαχαίρια τους, όταν τους αρνήθηκε την είσοδο.

  Από το 1999 στρέφεται οριστικά στο Kickboxing. Έκανε μια καλή καριέρα. Άν και κοντός για τα ύψη των θηρίων του K-1, ήταν 174cm, αγωνίστηκε με μεγάλα ονόματα όπως τον Stan Loginidis, τον μεγάλο Ταϊλανδό πρωταθλητή του Muay Thai Chanqpuek Kiatsongrit, με τελευταίο αντίπαλο της καριέρας του τον Musashi. Μην ξεχνάμε ότι άρχισε μεγάλος την καριέρα του και αυτό έπαιξε ρόλο στην πορεία του.

Δείτε τον αγώνα με τον Stan Loginidis

Συνταξιοδοτείται σαν μαχητής και γίνεται κριτής και διαιτητής των αγώνων K-1. Το αίμα όμως νερό δεν γίνεται  και επιστρέφει. Καταφέρνει να φθάσει στον τελικό του K-1 World Grand Prix του 2005 στην Οσάκα. Στον αγώνα αυτό χάνει από τον Georges Loginidis, αδελφό του Stan από τον οποίο είχε χάσει μερικά χρόνια πριν. Τέλειωσε την αγωνιστική πορεία του στα 44, ως ο μεγαλύτερος ηλικιακά όλων των μαχητών του  K-1.

Δείτε τον αγώνα:

 Έχει διατελέσει εκτελεστικός παραγωγός για το K-1 για λογαριασμό του Fighting and Entertainment Group.

Το παίξιμό του ήταν αμυντικό με αντεπιθέσεις. Όχι περίεργο αφού ήταν μεγάλος, οπότε θα έπρεπε να κρατά δυνάμεις και έμπειρος ώστε να μπορεί να εφαρμόζει αυτή την τακτική. Τα κλεισίματά του ήσαν ιδιαίτερα συμπαγή. Βέβαια αυτό δεν έπιανε πάντα, κυρίως σε μαχητές που μπορούσαν να κόβουν τις αντεπιθέσεις του. Όσον αφορά τις αντεπιθέσεις του ας θυμηθούμε ότι είχε το ρεκόρ Guinness σε σπασίματα μπαστουνιών του baseball με το καλάμι, 27 σε ένα λεπτό το 2001, 33 το 2003 και 54 το 2009. Τα low του «έκοβαν». Αλλιώς δεν φθάνεις στον τελικό του παγκόσμιου.

Το ότι δεν κατόρθωσε να πάρει το παγκόσμιο δεν σημαίνει ότι δεν ήταν καλός. Μάλιστα η εμπειρία του ήταν ανεκτίμητη, και οι διοργανωτές τον αξιοποίησαν ως gatekeeper, «δοκιμαστή» των υποψήφιων να αγωνιστούν στο K-1!

Έχει δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη. Είναι αδειούχος καθηγητής γυμνασίου, μιλά Ιαπωνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ταιλανδέζικα και Κορεάτικα.

Είναι ιδιαίτερα προληπτικός και πιστεύει σε φαντάσματα και πνεύματα ενώ θεωρεί πολύ σημαντικό το ότι έχει στην κατοχή του μια πέτρα από τον τάφο του Αυτοκράτορα.

Το συνολικό του ρεκόρ είναι 17 αγώνες, 11 νίκες, οι 5 με νοκάουτ, 5 ήττες, η 1 με νοκάουτ και μία ισοπαλία.

Σήμερα είναι κάτοχος 6ου Dan στο Seidokaikan Karate και 2ου στο Shorinji Kempo.