Μία
τεχνική για να είναι τέλεια πρέπει να έχει τέσσερα χαρακτηριστικά:
ταχύτητα,
ακρίβεια, δύναμη και ομορφιά.
Άν
τα πρώτα τρία χαρακτηριστικά είναι αναμενόμενα, το τέταρτο, η ομορφιά, είναι μάλλον απρόσμενο.
Και
όμως, η όμορφη κίνηση έχει τέλειες γραμμές, ταιριάζει απόλυτα με την θέση των μαχητών, την
απόσταση, την γωνία, είναι φυσική συνέπεια της κίνησης των αντιπάλων. Έχει αισθητική
τελειότητα, αρμονία. Είναι εφικτή μόνο όταν όλα τα προηγούμενα είναι αρμονικά αναπτυγμένα στον υπερθετικό βαθμό.
Η
ομορφιά στην κίνηση έχει και ένα άλλο χαρακτηριστικό. Είναι αναγνωρίσιμη από
όλους, ακόμη και τους μη ειδικούς, ίσως γιατί η αίσθηση της ομορφιάς υπάρχει σε
όλους τους ανθρώπους και την αναγνωρίζουν ακόμη και αν δεν γνωρίζουν ακριβώς
την κίνηση που βλέπουν. Αισθάνονται την τελειότητά της.
Υπήρξαν
κατά το παρελθόν μαχητές που είχαν κατακτήσει αυτό το επίπεδο δεξιότητας. Βέβαια
όλοι ήσαν παγκόσμιοι πρωταθλητές. Μπορούσαν να νικούν με όμορφο τρόπο.
Οι
άνθρωποι του χώρου τους έδωσαν ένα προσωνύμιο «παράσημο», τους πρόσθεσαν το “Sugar”.
Οι
τέσσερις πιο γνωστοί, ίσως γιατί υπάρχουν πολύ περισσότεροι καταγεγραμμένοι αγώνες
στα αθλήματά τους, ήσαν οι εξής:
Πέθανε σήμερα, σε ηλικία 66 ετών,ο σπουδαίος μαχητής του πρώτου K-1 Branco Cikatic.
Τα τελευταία χρόνια είχε σοβαρά προβλήματα υγείας. Tο 2018 είχε πάθει πνευμονική εμβολή και στο νοσοκομείο μια λοίμωξη που του προκάλεσε σηψαιμία. Αργότερα είχε διαγνωσθεί ότι έπασχε από την νόσο του Parkinson.
Εδώ στις καλύτερες στιγμές του και την νίκη του στο Κ-1 του 1993 κατακτώντας τον παγκόσμιο τίτλο:
Εδώ στην καλή του εποχή που μοίραζε νοκ άουτ:
Και εδώ στην αναγγελία του θανάτου του από την Κροατική τηλεόραση με στιγμιότυπα από την σχολή του:
Ο 46 χρονος σήμερα Semmy είχε και τους δύο γονείς του να ασκούνται στο Karate. Έτσι η εμπλοκή του από την ηλικία των 8 ετών με το Kyokushin Kaikan ήταν αναμενόμενη. Στα 12 μεταπήδησε σε μια άλλη παραλλαγή του Kyokushin, το Ashihara Kaikan. Πήρε την μαύρη ζώνη στα 12.
Σπούδασε μηχανικός και άρχισε να δουλεύει σε ένα γραφείο. Οι άνθρωποι εκεί έδειχναν κατανόηση στην αγάπη του για το στυλ και την φιλοδοξία του να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής και τον διευκόλυναν. Όμως ο Semmy άρχισε να μια ανοδική πορεία που δεν μπορούσε πλέον να του αρκέσει ο ελεύθερος χρόνος ενός μηχανολόγου σχεδιαστή. Εγκαταλείπει την δουλειά και πηγαίνει στην εταιρεία μεταφορών του πατέρα του που έδειχνε "περισσότερη κατανόηση".
Από το 1993, το πολύ ψηλό παιδί από το Ρότερνταμ (2,12 m, άνοιγμα χεριών 2,24 m, 130 κιλά), γεύεται τα μετάλλια και την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα Ολλανδίας, στην οργάνωση Kyokushin Budokai του σπουδαίου Jon Bluming. Το ίδιο συμβαίνει και το 1994 και το 1995. Ο Bluming όμως είναι από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους εκπαιδευτές και πρωτοπόρος αυτού που αργότερα εξελίχθηκε στο γνωστό σήμερα ως ΜΜΑ.
Έτσι ο Semmy "το έχει τρίπορτο". Pancrase (ΜΜΑ), Kick boxing και Kyokushin.
Αγωνίζεται στην Ιαπωνία, στην Ευρώπη και γενικά παντού. Αγωνίστηκε στις μεγαλύτερες διοργανώσεις ΜΜΑ όπως τις GLORY, UFC, PRIDE και στο Kickboxing στην μεγαλύτερη τότε, το K-1. Αντίπαλοί του οι καλύτεροι: Pete Wiliams, Josh Barnett, Fedor Emilianenko, Antonio Rodrigo Nogueira.
Στο kickboxing αντιμετώπισε μεταξύ των άλλων τους: Ray Sefo, Remy Bonjasky, Claude Feitosa, Ernesto Hoost, Jerome Lebanner, Peter Aerts, ον πανύψηλο Κορεάτη Hong Man Choi, τον Badr Hari, Rico Verhoeven, Gokhan Saki.
Εδώ με τον μεγάλο Ernesto Hoost:
Και με τον Badr Hari: (προσέξτε το τελικό ψηλό λάκτισμα):
Και το Amsterdam Heavy (με την "ευγενική συνεισφορά του Alistair Overeem):
Αποτέλεσμα:
Στο Kickboxing:
2005, 2006, 2007, 2009 παγκόσμιος πρωταθλητής στο Κ-1
1996, 1997 παγκόσμιος πρωταθλητής στο Kudo Juku Hokutoki
1995, 1996 πρωταθλητής Ευρώπης στο Kyokushin Butokai
1993, 1994, 1995 πρωταθλητής Ολλανδίας στο Kyokushin Butokai
Το 2008 ψηφίστηκε σαν μαχητής της χρονιάς από το περιοδικό Black Belt
Το 2013 μπήκε επίσημα στην λίστα του Ολλανδικού Hall of Fame για τις πολεμικές τέχνες
Το 2011 έπαιξε έναν μικρό ρόλο στο Transporter 3 και το Amsterdam Heavy.
Αποσύρθηκε το 2013 όταν ανακαλύφθηκε ότι είχε κάποια καρδιακή πάθηση.
Οι τίτλοι του:
6ο Dan στο Ashihara Kaikan,
9ο Dan στο Kyokushin Butokai
μαύρη ζώνη στο Kudo Daido Juku
Ο Semmy αξίζει την προσοχή και τον θαυμασμό μας για δύο λόγους:
Ο πρώτος για τον τεράστιο αριθμό των επιτυχιών του.
Ο δεύτερος γιατί είναι ίσως ο μοναδικός στον κόσμο τέτοιων διαστάσεων μαχητής που είχε τόσο καλή τεχνική. Μπορούσε παρά το ύψος και το βάρος του (130 κιλά) να κινείται γρήγορα, και μπορεί να χρησιμοποιεί τα πόδια του με τόσο τεχνικά, ακόμα και να λακτίζει στο κεφάλι και να τελειώνει αγώνες με τον τρόπο αυτό, πράγμα αδιανόητο. Επιπλέον να μπορεί να παλεύει σε όρθια στάση αλλά και στο έδαφος και να έχει νίκες στο ΜΜΑ, απέναντι σε πιο μικρόσωμους και πολύ επικίνδυνους αντιπάλους.
Ο Semmy είναι, ίσως, πολύ πιο κοντά από κάθε άλλον, στην περιγραφή του ολοκληρωμένου μαχητή.
Ο Demetrius Havanas ήταν ένας μεγάλος αθλητής που έκανε καριέρα στις ΗΠΑ. Έχουμε αναφερθεί σε αυτόν σε παλιότερη ανάρτηση.
Πριν δύο μέρες αναρτήθηκε το βίντεο από έναν αγώνα του που έδωσε εναντίον του Calvin Rueden με όρους της PKA Full Contact Karate στο Dallas στο Hilton Anatole. Ο Rueden ήταν πρωταθλητής Louisiana στην κατηγορία Welterweight. Η ημερομηνία δεν είναι γνωστή.
Είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε έναν σπουδαίο μαχητή που δυστυχώς είχε την ατυχία να φύγει νωρίς.
Ο Cung Le γεννήθηκε
το 1972 στο Βιετνάμ. Η αρχή της ζωής του ήταν επεισοδιακή. Λίγες μέρες πριν την
πτώση της Σαϊγκόν κατάφερε και απέδρασε μαζί με την μητέρα του με ένα
Αμερικάνικο ελικόπτερο μέσα σε βροχή πυροβολισμών. Ο πατέρας του έμεινε
πιάστηκε και φυλακίστηκε. Ο νεαρός Cung αφού έμεινε μερικούς μήνες σε στρατόπεδο προσφύγων
στις Φιλιππίνες κατάφερε και στις ΗΠΑ, στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας.
Το bulling και η
γενικότερη αντιμετώπιση από τους γύρω του, τον οδήγησαν με προτροπή της μητέρας
του, σε μια σχολή Taekwondo,σε ηλικία 10 ετών.
Στα 14 του μπαίνει
στην αγωνιστική πάλη. Κερδίζει το Παναμερικανικό πρωτάθλημα στα γυμνάσια και
στα κολέγια. Ασχολείται παράλληλα και με το Kuntao, το Vovinam και το Sambo.
Όταν ο μεγάλος Mirko Cro-Cop έλεγε "Just one touch" εννοούσε αυτό:
Για να είμαστε πιο σαφείς:
Στο kickboxing:
34 αγώνες, 26 νίκες, 12 νοκ άουτ, 8 ήττες, οι 4 με νοκ άουτ,
Στο MMA:
52 αγώνες, 38 νίκες, 28 με νοκ άουτ, οι 4 με απόφαση, 11 ήττες, οι 6 με νοκ άουτ, οι 2 με υποταγή, 3 με απόφαση, 2 ισοπαλίες, και 1 αγώνας που ακυρώθηκε,
Σαν ερασιτέχνης πυγμάχος:
56 αγώνες, 48 νίκες, οι 31 με νοκ άουτ, και 8 ήττες.
Ο Kaman γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1960 στο Άμστερνταμ, σήμερα είναι 59 ετών. Ξεκίνησε τα σπορ με το ποδόσφαιρο στον Ajax αλλά στα 16 του, μη θέλοντας να συνεχίσει με τα ομαδικά σπορ, προτίμησε κάτι σε πιο ατομικό, το Kickboxing και το Muay Thai στο Mejiro Gym με προπονητή τον Jan Plas. To ότι ήξερε να διαλέγει καλές ομάδες τον αποζημίωσε με το ότι συνήθως νικούσε στους αγώνες του και αρκετές φορές με νοκ άουτ. Το πρώτο μεγάλο βήμα προς την παγκόσμια αναγνώριση έγινε το 1980 στον αγώνα που ακολουθεί:
Ο αγώνας έγινε στις 4 Απριλίου του 1980 στο Άμστερνταμ. Αντίπαλος ο Αμερικανός Blinky Rondriguez, ένας πραγματικά σπουδαίος μαχητής. Δείτε τι έκανε ο "Mr. Low Kick" κατά κόσμον Rob Kaman.
Μετά από αυτό άνοιξε ο δρόμος για αγώνες στην Ταϊλάνδη.
Πως τα πήγε; Εδώ όταν έφθασε να διεκδικεί τον παγκόσμιο τίτλο με αντίπαλο τον Krongsak Prakong (περισσότεροι από 300 αγώνες, πρωταθλητής Ταϊλάνδης 1984,1985, πρωταθλητής Lumpinee, 6 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Muay Thai, 3 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Kickboxing, πρωταθλητής Ταϊλάνδης στην πυγμαχία):
Εδώ όταν αντιμετώπισε τον πολύ επιθετικό John Moncayo, το 1983, για τον παγκόσμιο τίτλο στο Kickboxing:
Εποχή άφησαν οι αγώνες του εναντίον του Ernesto Hoost.
Εδώ στον ένα και μοναδικό του αγώνα εκτός Muay Thai και Kickboxing. Αντίπαλός του ο Nobuaki Kakuda οι κανόνες Pancrase Japanese (και όχι ΜΜΑ που αναφέρει το διαδίκτυο):
Ο Kaman συνολικά στην καριέρα του έπαιξε 112 αγώνες. Είχε 97 νίκες, 77 νοκ άουτ, 12 ήττες, 4 νοκ άουτ, 1 ισοπαλία και 2 αγώνες που ακυρώθηκαν. Και για να μείνουμε με την συνολική εικόνα:
Ο Μιχάλης Ζαμπίδης νίκησε τον Antonio Gomez στον πρώτο αγώνα του στην επαγγελματική πυγμαχία. Ο αγώνας ήταν μόνο 4 γύρων, ένα καλό εισαγωγικό τεστ μπροστά στο Ελληνικό κοινό της Γερμανίας. Κυριολεκτικά η εξέδρα ήταν δική του.
Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο, η διαφορά εμπειρίας και δεξιότητας ήταν μεγάλη. Η άμυνα ήταν μόνιμα κλειστή και τα χτυπήματα έβρισκαν σχεδόν πάντα στόχο. Και δυό μέρες να έπαιζαν δεν φάνηκε ότι θα μπορούσε να νικήσει ο Gomez, ο οποίος όμως προσπάθησε και στάθηκε ικανοποιητικά.
Ο πρωταγωνιστής όμως δεν ήταν ο Ζαμπίδης αλλά ο δεξιός του δικέφαλος, ο οποίος στην μέση του αγώνα κόπηκε, έπαθε θλάση. Έτσι ο Έλληνας συνέχισε και νίκησε με ένα χέρι και με πόνους δείχνοντας ότι παραμένει μεγάλος αθλητής. Να σημειώσουμε ότι στα όσα χρόνια αγωνιζόταν στο Kickboxing δεν υπήρξαν τέτοια προβλήματα.
Ο αγώνας πάντως σαν θέαμα δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Άν όλα πάνε καλά, πιστεύουμε ότι στους επόμενους αγώνες αυτό θα βελτιωθεί, θα υπάρξει καλύτερη προσαρμογή και κινητικότητα, και θα μπορούμε να δούμε έναν πραγματικό πυγμάχο και όχι έναν Kickboxer που πυγμαχεί.
Σε λίγες ώρες θα έχουμε μάθει το αποτέλεσμα και θα έχουμε και βίντεο.
Μπορούμε να ρισκάρουμε μια πρόβλεψη;
Πιστεύουμε ότι θα νικήσει ο Ζαμπίδης. Ας το δούμε τους λόγους.
Ο Έλληνας έχει τεράστια εμπειρία, ο αριθμός των αγώνων που έχει "γράψει" είναι πολλαπλάσιος του Gomez. Σίγουρα είναι διαφορετικά αθλήματα αλλά ο Ζαμπίδης ήταν βασικά "χεράς".
Πάντα αντιμετώπιζε ψηλότερους αντιπάλους οπότε του είναι οικεία αυτή η διαφορά και έχει τελειοποιήσει την ικανότητα να σπάζει την απόσταση αφού ήξερε ότι μόνο έτσι θα έφτανε τον στόχο. Και σήμερα θα κάνει το ίδιο. Χαρακτηριστικά το ύψος του Gomez είναι 1,75m και του Ζαμπίδη 1,67m. Αφού μπορούσε να μπαίνει από την απόσταση των ποδιών το να μπεί από την απόσταση των χεριών είναι λιγότερη δουλειά.
Είχε τον χρόνο, τα χρόνια που δεν αγωνιζόταν, να ξεκουράσει το σώμα του και να συνέλθει από την καταπόνηση των συνεχών αγώνων.
Είναι νοκάουτερ, έχει ξερή γροθιά και του αρκεί μισή ευκαιρία.
Είναι επαγγελματίας σε απόλυτο βαθμό. Μου έλεγαν πριν χρόνια ότι αν πάει σπίτι για ύπνο και θυμηθεί ότι δεν έκανε τα σετ που έπρεπε, ήταν ικανός να σηκωθεί, να πάει στο γυμναστήριο να τελειώσει το πρόγραμμα και να ξαναπάει για ύπνο!
Το αρνητικό ότι είναι 39 ετών και ο Gomez 30 δεν θα είναι πρόβλημα. Η προπονητική έχει εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό που πυγμάχοι επαγγελματίες μπορούν και αγωνίζονται 12 γύρους σε μεγαλύτερη ηλικία. Ρωτήστε γι αυτό τον George Foreman και τον Bernard Hopkins που έπαιξε τον τελευταίο αγώνα στα 51 του! Σίγουρα θα είναι πιο αργός από πρίν μερικά χρόνια, αλλά ο αγώνας δεν έχει μόνο μία παράμετρο.
Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν διόρισε ως κυβερνήτη της Δημοκρατίας της Καλμίκια τον Batu Khasikov. Ο Khasikov, 38 ετών σήμερα, ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο Kickboxing. Είχε ασχοληθεί από μικρός με το Kyokushin (μαύρη ζώνη), το Sambo, το Jujutsu, το Muay Thai και φυσικά το Kickboxing.
Στο ενεργητικό του είχε 11 αγώνες, 10 νίκες, οι 6 με νοκ άουτ και μία ήττα.
Οι τίτλοι του:
2007 παγκόσμιος πρωταθλητής ISKA
2010 παγκόσμιος πρωταθλητής WAKO, WAKO Pro, WKA,
2011 W5,
2012 WAKO Pro
2014 WKN
Δείτε τις καλύτερες στιγμές του:
Είχε αγωνιστεί δύο φορές με τον Μιχάλη Ζαμπίδη και τις δύο νίκησε. Η πρώτη ήταν στις 5/11/2011. Νίκησε σπάζοντας το σαγόνι του Έλληνα.
Δείτε τον αγώνα:
Η δεύτερη ήταν στις 28/3/2014 και νίκησε με σχίσιμο πάνω από το μάτι του Έλληνα αθλητή.
Δείτε τον αγώνα:
Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στην Ακαδημία Δημόσιας Διοίκησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Από το 2012 είναι βουλευτής της Ρωσικής Ομοσπονδίας και εκπρόσωπος της Δημοκρατίας της Καλμίκια.
Επίσης έχει παίξει σε έξι ρωσικές κινηματογραφικές ταινίες.
Ο Τάσος Πετρίδης γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1966 στην Μελβούρνη.
Το Tosca είναι το "καλλιτεχνικό" του ψευδώνυμο. Ήταν τόσο καλός που έμοιαζε με την τελειότητα της γνωστής όπερας.
Ο Τάσος ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής του Kickboxing.
Το 1992 κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο της WKA/ISKA στην κατηγορία βαρέων βαρών νικώντας τον Αμερικανό Mike Cole στην Μελβούρνη.
Η αρχή του αγώνα:
Και το νόκ άουτ:
Το 1993 πήγε ακόμη καλύτερα νικώντας με απόφαση σε αγώνα 12 γύρων στο Κεμπέκ του Καναδά τον σπουδαίο Kickboxer Jean Yves Theriault.
Δείτε τον αγώνα:
Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο K-2 Grand Prix. Αυτή η διοργάνωση ήταν η αντίστοιχη του K-1 αλλά για τα ελαφρά βαρέα κιλά. Σε αυτό νίκησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή Toshiyuki Atoyama στα προημιτελικά με απόφαση αλλά έχασε στα ημιτελικά από τον μεγάλο Thai boxer Changpuek Kiatsongrit.
Δείτε τον αγώνα:
Το 1995 αγωνίστηκε με τον μεγάλο Rob Kaman με όρους Muay Thai. Ενώ ήταν μπροστά στους πόντους χτύπησαν τα κεφάλια τους κατά λάθος. αποτέλεσμα ήταν ένα πολύ βαθύ σχίσιμο στο φρύδι του Kaman κάνοντάς τον να μην μπορεί να συνεχίσει. Έτσι ο αγώνας διακόπηκε.
Δείτε τι έγινε:
Ο Τάσος όμως αγωνίστηκε και στην επαγγελματική πυγμαχία. Έπαιξε συνολικά 15 αγώνες. Νίκησε 9 φορές, τις 5 με νοκ άουτ, έχασε 5 φορές, τις 3 με νοκ άουτ και είχε και 1 ισοπαλία. Υπήρξε πρωταθλητής Αυστραλίας στην κατηγορία Cruiserweight και μάλιστα στον δεύτερο αγώνα του νίκησε τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή Iran Barkley.
Δοκίμασε και στο ΜΜΑ το 2004 και νίκησε τον Judoka Peter Jones με νοκ άουτ.
Αγωνίστηκε όμως και με τον πιο γνωστό σε μας και 8 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή, επίσης Έλληνα Stan Longinidis και μάλιστα νικηφόρα.
Ο αγώνας είναι πραγματικά old time kickboxing (άλλωστε φαίνεται και από το μαλλί):
Ο Τάσος ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα των μαχητικών τεχνών της Αυστραλίας, από τους καλύτερους ομογενείς που κατέκτησαν παγκόσμιους τίτλους. Είχε νικήσει αντιπάλους που τότε ήσαν πολύ μεγάλα ονόματα παγκόσμια. Δίκαια είχε το αγωνιστικό όνομα Tosca, ειδικά οι τεχνικές των χεριών του ήσαν εξαιρετικές. Το ότι δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός σε εμάς οφείλεται στην συγκυρία. Το K-1 και η μεγάλη διάδοση που έφερε στις μεγάλες κατηγορίες του Kickboxing τότε άρχιζε και ο Τάσος έπαιζε σε πιο χαμηλή κατηγορία βάρους.
