Σε ένα πολύ προσεγμένο βίντεο, γαλλικής παραγωγής, βλέπουμε τον Florent Betorangal, επαγγελματία του ΜΜΑ (με 16 νίκες και 13 ήττες) και τον εκπαιδευτή του Aikido Leo Tamaki, να ανταλλάσσουν τεχνικές, να δείχνει ο ένας την τεχνοτροπία του στον άλλο σε πολύ φιλικό περιβάλλον.
Το όλο εγχείρημα είναι ιδιαίτερα ευχάριστο γιατί πέρα από τη γνώση του στυλ που έχουν και οι δύο, χαιρόμαστε την άψογη ατμόσφαιρα που υπάρχει στην ανταλλαγή των απόψεων και των τεχνικών.
Χθες έγινε ο μεγάλος αγώνας του Conor Macgregor με τον Donald Cowboy Cerrone. Είναι ήδη γνωστό ότι ο Macgregor νίκησε σε μόλις 42 δευτερόλεπτα με νοκ άουτ.
Τα ενδιαφέροντα σημεία είναι τα εξής:
Το ερώτημα ήταν "θα μπορέσει ο Macgregor να κάνει κάτι αξιοπρεπές μετά από μεγάλη αγωνιστική αποχή" και λιγότερο αν θα νικήσει ή θα χάσει ο πολύ καλός Cowboy. Ήταν αγώνας με πρωταγωνιστή τον Conor.
Ο Macgregor χρησιμοποίησε πραγματικά καινούργια πράγματα στο παίξιμό του όπως για παράδειγμα τα χτυπήματα με τον ώμο στο κεφάλι του Cowboy, κάτι που και ο ίδιος παραδέχθηκε μετά τον αγώνα ότι τον ξάφνιασε και δεν το είχε ξαναδεί.
είχε δουλέψει σωματικά πολύ καλά, έχοντας μπεί στην κατηγορία με τον καλύτερο τρόπο.
τα χέρια του δούλεψαν υποδειγματικά. Η εμπειρία του αγώνα με τον Mayweather έχει αφήσει το αποτύπωμά της. Οι αποφυγές του επίσης ήταν άψογες, αβίαστες και με τέλειο timing.
αν και τα δυνατά του όπλα ήσαν τα χέρια και η μικρή απόσταση, το πρώτο και καθοριστικό κτύπημα το πήρε με πόδι. Θα παρατηρήσετε ότι όταν εκτελεί την κλωτσιά το σώμα του δεν γέρνει πίσω. Αυτό σημαίνει ότι δούλεψε την ευλυγισία του αλλά και την τεχνική των ποδιών.
το κύριο όμως χαρακτηριστικό του όμως ήταν η σοβαρότητα. Δεν έκανε τα καραγκιοζιλίκια των προηγούμενων αγώνων. Μπήκε στο οκτάγωνο χωρίς πολλές φιγούρες και μετά στους πανηγυρισμούς ήταν επίσης συγκρατημένος.
Δείτε τον αγώνα:
Και τις δηλώσεις μετά:
Αν ο Conor συνεχίσει έτσι όχι μόνο θα αφήσει εποχή στο άθλημα, αλλά θα αποδείξει ότι είναι πραγματικός μαχητής που κερδίζει τον κόσμο από την δουλειά του στο τερέν και όχι στις δημόσιες σχέσεις.
Ο 46 χρονος σήμερα Semmy είχε και τους δύο γονείς του να ασκούνται στο Karate. Έτσι η εμπλοκή του από την ηλικία των 8 ετών με το Kyokushin Kaikan ήταν αναμενόμενη. Στα 12 μεταπήδησε σε μια άλλη παραλλαγή του Kyokushin, το Ashihara Kaikan. Πήρε την μαύρη ζώνη στα 12.
Σπούδασε μηχανικός και άρχισε να δουλεύει σε ένα γραφείο. Οι άνθρωποι εκεί έδειχναν κατανόηση στην αγάπη του για το στυλ και την φιλοδοξία του να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής και τον διευκόλυναν. Όμως ο Semmy άρχισε να μια ανοδική πορεία που δεν μπορούσε πλέον να του αρκέσει ο ελεύθερος χρόνος ενός μηχανολόγου σχεδιαστή. Εγκαταλείπει την δουλειά και πηγαίνει στην εταιρεία μεταφορών του πατέρα του που έδειχνε "περισσότερη κατανόηση".
Από το 1993, το πολύ ψηλό παιδί από το Ρότερνταμ (2,12 m, άνοιγμα χεριών 2,24 m, 130 κιλά), γεύεται τα μετάλλια και την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα Ολλανδίας, στην οργάνωση Kyokushin Budokai του σπουδαίου Jon Bluming. Το ίδιο συμβαίνει και το 1994 και το 1995. Ο Bluming όμως είναι από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους εκπαιδευτές και πρωτοπόρος αυτού που αργότερα εξελίχθηκε στο γνωστό σήμερα ως ΜΜΑ.
Έτσι ο Semmy "το έχει τρίπορτο". Pancrase (ΜΜΑ), Kick boxing και Kyokushin.
Αγωνίζεται στην Ιαπωνία, στην Ευρώπη και γενικά παντού. Αγωνίστηκε στις μεγαλύτερες διοργανώσεις ΜΜΑ όπως τις GLORY, UFC, PRIDE και στο Kickboxing στην μεγαλύτερη τότε, το K-1. Αντίπαλοί του οι καλύτεροι: Pete Wiliams, Josh Barnett, Fedor Emilianenko, Antonio Rodrigo Nogueira.
Στο kickboxing αντιμετώπισε μεταξύ των άλλων τους: Ray Sefo, Remy Bonjasky, Claude Feitosa, Ernesto Hoost, Jerome Lebanner, Peter Aerts, ον πανύψηλο Κορεάτη Hong Man Choi, τον Badr Hari, Rico Verhoeven, Gokhan Saki.
Εδώ με τον μεγάλο Ernesto Hoost:
Και με τον Badr Hari: (προσέξτε το τελικό ψηλό λάκτισμα):
Και το Amsterdam Heavy (με την "ευγενική συνεισφορά του Alistair Overeem):
Αποτέλεσμα:
Στο Kickboxing:
2005, 2006, 2007, 2009 παγκόσμιος πρωταθλητής στο Κ-1
1996, 1997 παγκόσμιος πρωταθλητής στο Kudo Juku Hokutoki
1995, 1996 πρωταθλητής Ευρώπης στο Kyokushin Butokai
1993, 1994, 1995 πρωταθλητής Ολλανδίας στο Kyokushin Butokai
Το 2008 ψηφίστηκε σαν μαχητής της χρονιάς από το περιοδικό Black Belt
Το 2013 μπήκε επίσημα στην λίστα του Ολλανδικού Hall of Fame για τις πολεμικές τέχνες
Το 2011 έπαιξε έναν μικρό ρόλο στο Transporter 3 και το Amsterdam Heavy.
Αποσύρθηκε το 2013 όταν ανακαλύφθηκε ότι είχε κάποια καρδιακή πάθηση.
Οι τίτλοι του:
6ο Dan στο Ashihara Kaikan,
9ο Dan στο Kyokushin Butokai
μαύρη ζώνη στο Kudo Daido Juku
Ο Semmy αξίζει την προσοχή και τον θαυμασμό μας για δύο λόγους:
Ο πρώτος για τον τεράστιο αριθμό των επιτυχιών του.
Ο δεύτερος γιατί είναι ίσως ο μοναδικός στον κόσμο τέτοιων διαστάσεων μαχητής που είχε τόσο καλή τεχνική. Μπορούσε παρά το ύψος και το βάρος του (130 κιλά) να κινείται γρήγορα, και μπορεί να χρησιμοποιεί τα πόδια του με τόσο τεχνικά, ακόμα και να λακτίζει στο κεφάλι και να τελειώνει αγώνες με τον τρόπο αυτό, πράγμα αδιανόητο. Επιπλέον να μπορεί να παλεύει σε όρθια στάση αλλά και στο έδαφος και να έχει νίκες στο ΜΜΑ, απέναντι σε πιο μικρόσωμους και πολύ επικίνδυνους αντιπάλους.
Ο Semmy είναι, ίσως, πολύ πιο κοντά από κάθε άλλον, στην περιγραφή του ολοκληρωμένου μαχητή.
Αυτή είναι μια ανάρτηση διαφορετική από τις άλλες. Γιατί μας ενδιαφέρει; Γιατί μιλά ο Dana White το αφεντικό του UFC, ο άνθρωπος που έβαλε το ΜΜΑ στην καθημερινότητα σχεδόν όλων, κάνοντάς το ένα πραγματικά παγκόσμιο άθλημα.
Αγόρασε την επιχείρηση 10 εκατομμύρια και σε λίγα χρόνια την πούλησε 4,2 δισεκατομμύρια!
Πρόκειται για μία από τις "εμψυχωτικές" ομιλίες που συνηθίζουν οι Αμερικάνοι, έχει όμως ενδιαφέρον
Ο Cung Le γεννήθηκε
το 1972 στο Βιετνάμ. Η αρχή της ζωής του ήταν επεισοδιακή. Λίγες μέρες πριν την
πτώση της Σαϊγκόν κατάφερε και απέδρασε μαζί με την μητέρα του με ένα
Αμερικάνικο ελικόπτερο μέσα σε βροχή πυροβολισμών. Ο πατέρας του έμεινε
πιάστηκε και φυλακίστηκε. Ο νεαρός Cung αφού έμεινε μερικούς μήνες σε στρατόπεδο προσφύγων
στις Φιλιππίνες κατάφερε και στις ΗΠΑ, στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας.
Το bulling και η
γενικότερη αντιμετώπιση από τους γύρω του, τον οδήγησαν με προτροπή της μητέρας
του, σε μια σχολή Taekwondo,σε ηλικία 10 ετών.
Στα 14 του μπαίνει
στην αγωνιστική πάλη. Κερδίζει το Παναμερικανικό πρωτάθλημα στα γυμνάσια και
στα κολέγια. Ασχολείται παράλληλα και με το Kuntao, το Vovinam και το Sambo.
Ο γνωστός Khabib Nurmadomedov αγωνίστηκε πριν μερικές μέρες με τον Αμερικανό Michael Johnson.
Ο αγώνας ήταν καλός, με τον Khabib να είναι πολύ ανώτερος από τον αντίπαλό του. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον είναι καλός και στα χτυπήματα, πολύ διαφορετικός από τον αγώνα του με τον Conor Macgregor. Τότε όλοι ξέραμε ότι το καλό του κομμάτι ήταν η μάχη σώμα με σώμα και ο αγώνας στο έδαφος.
Ο Mariusz Pudzianowski είναι ένας
δυνατός άνθρωπος. Πολύ δυνατός. Ο πιο δυνατός στον κόσμο.
Που το ξέρουμε;
Είναι
5 φορές νικητής του World's Strongest Man, το 2002, το 2003, το 2005, το 2007
και το 2008. Οι "μικρότεροι" τίτλοι είναι πραγματικά ατελείωτοι.
Μια και μιλάμε για δύναμη δείτε τα
ατομικά του ρεκόρ:
Πιέσεις πάγκου: 290 κιλά
Σκουώτ: 380 κιλά
Άρσεις θανάτου: 415 κιλά
Δεν τα λες και λίγα.
Πάρτε μια ιδέα:
Και το 2009, στα 32 του, αποφασίζει να κάνει κάτι πιο "ζωντανό",
ασχολείται με το ΜΜΑ.
Μέχρι σήμερα έχει αγωνιστεί 19 φορές. Τι μπορεί να καταφέρει ο Strongest
Man απέναντι στους μαχητές; 12 νίκες, οι 4 με νοκ άουτ, οι 3 με υποταγή και οι
5 με απόφαση, 6 ήττες, η 1 με νοκ άουτ, οι 5 με υποταγή και ένας αγώνας
ακυρώθηκε. Δεν είναι κι άσχημα.
Δείτε μερικές καλές φάσεις:
Δεν είναι ο πιο τεχνίτης αλλά άν βρεθεί στόχος στην διαδρομή του χεριού
του, είναι σίγουρα μια άτυχη στιγμή.
Αλλά βελτιώνεται, όπως βλέπουμε εδώ με τον Rolles Gracie (4ο Dan στο
Brazilian Jujitsu).
Αν παρατηρήσουμε όμως τους αντιπάλους του, όταν αντιμετωπίζει έμπειρους,
παλιούς μαχητές χάνει, για παράδειγμα με τους Tim Silvia και Peter
Graham.
Οι διοργανωτές των αγώνων πουλάνε θέαμα, θέαμα για όλα τα γούστα. Έτσι
μπορεί να δείτε αγώνες που να προβάλουν ένα ερώτημα π.χ. ο πιο ψηλός vs τον πιο
κοντό, ο πιο δυνατός vs τον πιο τεχνίτη κ.λ.π. Στην κατηγορία αυτή των αγώνων
ανήκει και ο Mariusz. Ξέρει ότι θα βελτιωθεί με τον χρόνο που έχει
ακόμη για να αγωνίζεται, θα βγάλει κάποια χρήματα αλλά δεν θα γίνει ποτέ
παγκόσμιος πρωταθλητής. Δεν είναι τυχαίο ότι τον έβαλαν να αγωνιστεί με τον Bob
Sapp, τον γνωστό Αμερικανό που αγωνιζόταν στην Ιαπωνία, ο οποίος προερχόταν από
το Αμερικάνικο φούτμπολ (!) και απλώς περιέφερε τα 150 του κιλά στα ρινγκ, τον
έδερναν σχεδόν όλοι αλλά πρόσφερε θέαμα στο κοινό. Ο Mariusz είναι σίγουρα
πιο σοβαρός από αυτόν, αλλά έχει και αυτός όριο στην πορεία του και περισσότερο
ανήκει στην ομάδα αυτών που προσφέρουν περισσότερο ψυχαγωγία παρά αθλητικό
θέαμα.
Ο Charles David Liddell γεννήθηκε στα
τέλη του 1969 στην Santa Barbara της California. Οι φίλοι του τον ξέρουν
σαν Chuck ενώ οι … εχθροί του σαν Iceman.
Ήταν ένα πραγματικά μεγάλο
όνομα στα μαχητικά αθλήματα. Το βιογραφικό του περιλαμβάνει 22 αγώνες και 22
νίκες εκ των οποίων οι 18 με νοκ άουτ. Α ναι! αυτά όχι στο "κανονικό"
του άθλημα που ήταν το ΜΜΑ αλλά στο Kick boxing. Εκεί, στο MMA, έχει να
παρουσιάσει 30 αγώνες, 21 νίκες, οι 13 με νοκ άουτ, η 1 με υποταγή και οι 7 με
απόφαση. Επίσης έχασε συνολικά 9 φορές, τις 7 με νοκ άουτ, 1 με υποταγή και 1
με απόφαση.
Στο ΜΜΑ ήταν ενεργός από το 1998 έως το 2010. Στα 12
αυτά χρόνια κυριολεκτικά νίκησε όλο "τον καλό κόσμο", τα μεγαλύτερα
ονόματα του οκτάγωνου και μάλιστα τους περισσότερους με νοκ άουτ.
Όταν αγωνιζόταν ζύγιζε 92 Kgr με ύψος 1,88 m.
Από "κλασικές σπουδές" έχει 8ο Dan στο
Kajukenbo, μαύρη ζώνη στο Koei - Kan Karate και μοβ ζώνη στο Brazilian
Jujitsu.
Όπως θα παρατηρήσετε, δεν έχει κάποια σπουδαία ταχύτητα στα χτυπήματά του
με χέρια και με πόδια. Η κίνησή του μοιάζει λίγο άκαμπτη, αλλά: ήταν πάντα στην
κατάλληλη θέση, οι μετακινήσεις του ήταν τέλειες, τα χέρια του χτυπούσαν σαν
σφυριά, το δεξί του overhead και τα hooks «σκότωναν», οι αποφυγές και οι
αντεπιθέσεις του υποδειγματικές, οι παλαιστική του εμπειρία ήταν ολοφάνερη στην
μικρή απόσταση. Ακόμη ήταν σπουδαίος στο να αποφεύγει τα χαμηλά μπασίματα των
αντιπάλων όταν προσπαθούσαν να κλείσουν την απόσταση και να του πιάσουν το
μπροστινό πόδι, και μπορούσε να κλειδώσει τα πόδια του αντιπάλου όταν
αγωνιζόταν στο έδαφος. Είχε βέβαια το απαραίτητο τρελό βλέμμα και το
χαρακτηριστικό μαλλί, που και αυτό βοηθά!
Το ρεπερτόριο των τεχνικών του είχε στοιχεία από Karate, Kajukenbo, Kickboxing, Wrestling και Brazilian Ju-jitsu.
Η παρουσία του βοήθησε το UFC και το οκτάγωνο
γενικότερα, καθώς υπήρξε ένας από τους πρώτους του ήρωες.
Έλαβε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές και σε κινηματογραφικές ταινίες.
To «καλλιτεχνικό» του
όνομα Iceman, του το έδωσαν γιατί δεν ανέβαιναν οι παλμοί του πριν
τόν αγώνα, ήταν σαν να πήγαινε περίπατο στο πάρκο!
Εδώ η πορεία του σε 18 περίπου λεπτά:
Εδώ οι καλύτερες στιγμές του:
Ο τελευταίος του αγώνας ήταν στις 14 Απριλίου του 2018, οκτώ χρόνια μετά την απόσυρσή του. Αντίπαλος ο παλιός του γνώριμος, ο Tito Ortiz. Ο Ortiz πήρε το αίμα του πίσω νικώντας τον με νοκ άουτ στον 1ο γύρο. Όμως έπρεπε να περιμένει την επαναφορά του Chuck 8 χρόνια μετά την συνταξιοδότησή του, γιατί στην ¨κανονική" του εποχή είχε χάσει με νοκ άουτ δύο φορές, στις 2 Απριλίου του 2004 και στις 30 Δεκεμβρίου του 2006. Είχε κάποια αξία η τελευταία νίκη του σε έναν συνταξιούχο; Μπορείτε να δείτε την ιστοσελίδα του πατώντας εδώ.
Στην αρχή μας έκανε εντύπωση η ελληνική σημαία στο δεξί μανίκι στο 2:41:
Μετά τα όσα είπε στην συνέντευξη:
Ε λοιπόν ναι! Ο David Michael Bautista είναι Έλληνας από την πλευρά της μητέρας του. Ο πατέρας του είναι από τις Φιλιππίνες.
Γεννήθηκε στις αρχές του 1969 στο Arlington της Βιρτζίνια. Η οικογένεια ήταν πολύ φτωχή. Το περιβάλλον που ζούσε δεν ήταν το καλύτερο. Μέχρι τα 9 του είχε δει μπροστά στα μάτια του τρείς δολοφονίες. Στα 13 του έκλεβε αυτοκίνητα. Από τα 17 του ζούσε μόνος του. Εργάστηκε σαν bouncer (ασφάλεια) σε νυχτερινό κέντρο. Η καριέρα του έληξε όταν έσπασε στο ξύλο δύο προστάτες, τον ένα πολύ βαριά. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση. Κατόπιν εργάστηκε σαν ναυαγοσώστης. Το κομβικό σημείο ήταν η εμπλοκή του με το bodybuilding.
Μετά από δύο χρόνια προετοιμασία, το 2002 μπαίνει στον μαγικό κόσμο του WWE, της επαγγελματικής πάλης. Τα επόμενα χρόνια η η πορεία του είναι εξαιρετική. Το 2005 κατακτά το παγκόσμιο πρωτάθλημα βαρέων βαρών. Αγωνίζεται, με διαλείμματα, έως το 2015 κάνοντας μεγάλη καριέρα. Συνολικά κατέκτησε 2 φορές το πρωτάθλημα WWE, 4 φορές το παγκόσμιο, 2 φορές το παγκόσμιο στο ομαδικό, πολλούς τίτλους και βραβεία.
Δείτε τον να εργάζεται:
Το 2012 αγωνίστηκε σε κανονικό αγώνα ΜΜΑ νικώντας με τεχνικό νοκ άουτ στον πρώτο γύρο.
Και μετά ήρθε το σινεμά. Αρχίζει καριέρα στην μεγάλη οθόνη. Με ύψος 1,93m, βάρος 120 κιλά, την φήμη που είχε, την αναγνωρισιμότητα και την εμφάνιση δεν ήταν δύσκολο να τα πάρει ρόλους.
Για παράδειγμα εδώ που κάνει την "ιεροσυλία" να σπάσει στο ξύλο τον ίδιο τον James Bond στο Spectre του 2015:
Εδώ στο Gardians of Galaxy 2 του 2017:
Εδώ στο Blade Runner 2049 του 2017:
Στο αριστερό του μπράτσο έχει tatoo με την Φιλιππινέζικη και την ελληνική σημαία.
Ο Brock Lesnar είναι πραγματικά τεράστιος και για όσους τον έχουν απέναντί τους τρομακτικός. Με ύψος 1,91 m και βάρος 130 κιλά να έρχεται κατά πάνω σου, δεν είναι και ο πιο χαλαρός τρόπος να περάσεις το απόγευμά σου.
Είναι παλαιστής από τεχνική άποψη και διακρίθηκε στο WWE, τους αγώνες κατς που έχουν τεράστιο κοινό στις ΗΠΑ και όχι μόνο. Η παρουσία του τον έκανε από τα μεγαλύτερα ονόματα του θεσμού.
Όμως δοκίμασε και στους πραγματικούς αγώνες του ΜΜΑ, δείχνοντας ότι είχε το κουράγιο να δοκιμάσει στα δύσκολα. Δεν τα πήγε και άσχημα: αγωνίστηκε σε 9 αγώνες, νίκησε στους 5 (2 με νοκ άουτ, 2 με υποταγή, και 1 με απόφαση) και έχασε στους 3 (2 με νοκ άουτ, 1 με υποταγή και 1 με υποταγή) και ένας αγώνας ακυρώθηκε.
Στο ΜΜΑ ήταν μαζί με τον Conor MaGregor οι πιο δημοφιλείς.
Στα 42 του ο Brock αποφάσισε να σταματήσει να αγωνίζεται στο ΜΜΑ, έχοντας κατακτήσει τον τίτλο, και να συνεχίσει στο WWE, με ετήσιες αποδοχές 12.000.000 δολάρια.
Είναι μια καλή κίνηση, το ΜΜΑ είναι πολύ σκληρό και όποιος και να είσαι όταν περνάνε τα χρόνια μόνο άσχημα μπορείς να περιμένεις. Το WWE είναι πιο ασφαλές, πιο θεατρικό και με την κατάλληλη εμφάνιση, που ο Brock διαθέτει, μπορείς να συμμετέχεις και να δίνεις ραντεβού για μετά τον αγώνα, με μεγάλες πιθανότητες να είσαι συνεπής.
Δείτε εδώ όλους τους αγώνες του στο ΜΜΑ:
Δείτε εδώ τον Brock να εργάζεται για το WWE: Σημειώστε ότι αυτόν τον "αγώνα" τον έχουν πάνω από 7.300.000 άτομα!
