Όταν μιλάμε για πολεμικές τέχνες το μυαλό μας πηγαίνει στην
Ασία. Αυτό είναι αποτέλεσμα των πολλών τεχνών που έχουν αναπτυχθεί στην
περιοχή, αλλά και της μεγάλης προώθησης από τις οργανώσεις και τα κράτη τους.
Είναι ένας συνδυασμός καλής διαφήμισης, συστηματικής προώθησης, οργάνωσης αλλά και
συγκυρίας. Και αυτό γιατί τα περισσότερα
συστήματα έγιναν γνωστά στην Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν δυτικοί
γοητεύτηκαν από τις τέχνες αυτές και την κουλτούρα τους, εκπαιδεύτηκαν εκεί και
επιστρέφοντας τις μετέφεραν στις χώρες τους. Ασφαλώς όλα αυτά θα ήσαν θεωρίες
αν δεν υπήρχαν Μεγάλοι Εκπαιδευτές που κλήθηκαν σε Ευρώπη και ΗΠΑ αρχικά, για
να διδάξουν το σύστημά τους. Πολλοί από αυτούς ήσαν χαρισματικοί, εκτός της
εκπαίδευσης και στην οργάνωση, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν δυνατές
οργανώσεις και με τον τρόπο αυτό να δημιουργήσουν ένα «μονοπώλιο».
Όμως μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι κάθε τέχνη βασίζεται ή
παίρνει ιδέες από κάποια ή κάποιες προγενέστερες. Αν ανατρέξουμε στην
γενεαλογία των πολεμικών συστημάτων, βλέπουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των γνώσεων
και των προπονητικών μεθόδων ξεκινά από την Ελλάδα. Η μεταφορά γνώσεων πραγματοποιήθηκε
μερικούς αιώνες πριν, με φορά από την Ελλάδα
προς την Ασία με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σε αυτήν συμμετείχαν
και πολλοί αθλητές, επιπέδου Ολυμπιονικών και εκπαιδευτές των Ελληνικών Πολεμικών
Τεχνών, Πυγμαχίας, Πάλης και Παγκρατίου.
Ακολουθεί ένα μικρό
απόσπασμα από το βιβλίο μου “Pankration in Ancient Greece” που περιγράφει τι
περιλάμβανε αυτή η τέχνη και πως προπονούνταν οι μαχητές του. Το βιβλίο
περιλαμβάνει όλες τις πληροφορίες για το στυλ, τους αθλητές του και το πολιτισμικό,
κοινωνικό, θρησκευτικό και πολιτικό περιβάλλον της εποχής. Όλα τα στοιχεία
βασίζονται σε πηγές, ότι αναφέρεται επομένως είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο.